تبلیغات
کاردرمانی - نیمه در رفتگی مفصل ران در فلج مغزی
کاردرمانی
توسط متخصص کاردرمانی

نیمه در رفتگی مفصل ران در فلج مغزی


 

کاهش یا پیشگیری از نیمه دررفتگی در مفصل ران برای کودکان فلج مغزی چهار اندام مهم است ،خصوصاً کودکانی که استقلال در راه رفتن را در 5 سال اول زندگی تجربه
نکرده اند.این کودکان 60-30 درصد در معرض خطر پیشرفت نیمه در رفتگی مفصل ران هستند.
زمانی که مفصل ران بیش از 50 درصد نیمه در رفتگی دارد ،پیشرفت دررفتگی مفصل ران سریع تر است .خطر جابجایی مفصل ران  به طور مستقیم با عملکرد حرکتی درشت
در ارتباط است . کودکانی با سطح پایین عملکرد حرکتی ،بیشتر در معرض خطر جابجایی مفصل ران قرار دارند.
فعالیت غیر قرینه عضلات اطراف لگن (خصوصاً اسپاستی سیتی اداکتورها)همراه با کاهش تحمل وزن ،باعث کاهش تماس سربا حفره  استابولوم گردیده و منجر به نیمه دررفتگی
و در بعضی مواقع دررفتگی کامل مفصل ران می شود .
مفقدان جامعیت مفصل باعث درد،مشکلات بهداشتی ،اختلال در وضعیت دهی و کاهش در عملکرد حرکتی مفصل ران می شود که ممکن است نیازمند جراحی باشد .
امروزه کنترل دررفتگی کامل ران یا نیمه در رفتگی ران بدون عمل جراحی تا حدی غیر ممکن است .تغییرات استخوانی در استابولوم و سرفمور همراه با نیمه دررفتگی درکودکان
فلج مغزی نشان داده شده است که درx-Rayاین کودکان ،تغییرات استخوانی  معنی داری در 18 تا 30 ماهگی وجود دارد و اختلافات واضحی نسبت به رشد طبیعی در نوزاد
سالم مشهود می باشد.
از این اطلاعات می توان وضعیت مفصل ران را در سن 5 سالگی پیش بینی نمود .میزان تغییردر مفصل ران به پیش بینی میزان خطر نیمه دررفتگی ران و ارتباط آن با عدم توانایی
کودک در راه رفتن کمک میکند .کودکان فلج مغزی که قبل از 5 سالگی قادر به راه رفتن نباشند 58 درصد  احتمال در رفتگی مفصل ران را دارند ،که در 44 درصد دو طرفه
ودر 14 درصد به صورت یکطرفه  می باشد .
وقتی نیمه دررفتگی ایجاد می شود درمان ان بسیار مشکل است و در اکثر موارد به جراحی نیاز دارد .مداخلات جراحی می تواند هزینه بر باشد و صدمات و لطماتی را به کودک
و خانواده وارد می کند .استراتژیهای پیشگیری مانند کنترل پوسچرال 24 ساعته و تزریق بوتولیسم به عنوان رویکردهای غیر تهاجمی برای کنترل نیمه در رفتگی ران مورد استفاده
قرار می گیرند اما هنوز نیاز به ارزیابی های بیشتری است .
جراحی بافت استخوانی و بافت نرم ،رویکردهای درمانی متداوال برای نیمه در رفتگی  مفصل ران هستند.اخیراً رویکردهای جدید همانند رویکرد ترمیمی ،شروعی برای تلاش جهت
کاهش خطر نیمه در رفتگی مفصل ران هستند که شامل تزریق بوتولیسم نوعAوبرنامه های کنترل پوسچرال 24 ساعته می باشند .نتایج مثبت کاهش نیمه در رفتگی در کودکانی که
خودشان را با رویکرد کنترل پوسچرال 24 ساعته تطبیق داده بودند ،گزارش شده است .خصوصاً زمانی که حمایت در هر سه وضعیت ایستاده نشسته و خوابیده اعمال گردیده است .




نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 28 اردیبهشت 1390 توسط سپیده جعفری صیادی